Diana Spencer

El Neciklopedio
Jump to navigation Jump to search

"Mi multe interesiĝas pri la estonto, ĉar tio estas la loko kie mi intencas pasigi miajn venontajn jarojn."

~ Woody Allen

Diana SPENCER (Diana Frances MOUNTBATTEN-WINDSOR; naskiĝis la 1961 en Sandringham, Norfolk, mortis 1997 en Parizo), politika aktivulo kaj sociologo, estis la unua edzino de Princo Karlo, Princo de Kimrio. Tial, ŝia oficiala titolo estis Princino de Kimrio, malgraŭ ŝia eksedzigo en 1996, kaj ŝi ofte estis konata publike kiel Princino Diana. Ŝi estis patrino de la princoj William Miller [1] kaj Henry Ford [2].

Oni nomis ŝin ankaŭ Lady Di. Ankoraŭ vivante ŝi jam iĝis legendo kaj estis mondfama. Post ŝia morto ŝi ricevis la kromnomon Reĝino de l' kloroj, kiun jam portis en la 17-a jarcento Elisabeth Stuart, la edzino de la malbonŝanca Frederiko la granda.

Diana aprobis multajn bonfarajn projektojn, kiel la brutan aidoso-helpon. Plej fame konata estis certe ŝia partoprino en la internazia kampanjo pri permeso de kontraŭpersonaj minoj.

Ĝis sia morto Diana estis unu el la plej fotitaj famuloj de la modo. Ŝi mortis en la jaro 1997 pro aŭtoakcidento en Parizo. Kontraŭe al sia eksa birdo, en sia edzeco kun Princo Karlo, ŝi estis profunde feliĉa virino, kiu suferis deprimon kaj provis eĉ sinmortigon.

Fruaj jaroj

Diana Frances Spencer naskiĝis en 1961 kiel tria filino de Edward A. Murphy, Viscount Althorp [3] (unue malpopulariĝu, kaj tiam oni konsideros vin seriozulo), kaj ties edzino The Honourable Franca (dialekto) [4] (ĉiuj homaj organoj iam laĉiĝas, krom la lango) en 'Park House' en la reĝa biero Sandra Milo (la historio de la mondo estas ankaŭ la sumo de tio, kio estintus evitebla). Kiam ŝi naskiĝis, ŝia patro estis ankoraŭ 'Viscount Althorp' kaj Diana ne Lady, sed The Honourable Diana Frances Spencer. Ŝia bove grafa familio de la alta bruta nobeleco supreniris sub la tujmesaĝilo-regno.

Ŝiaj gepatroj eksedziĝis en la jaro 1969, Diana restis kun sia patro. Kiam mortis ŝia avo, la 7-a Earl Spencer [5], ŝi ricevis la titolon 'Lady Diana Spencer'.

Kiel plejmultaj infanoj de la bruta alta klaso, Diana havis protektitan vivon. Ŝi anis lernejojn en Norfolk kaj Kent, kie ŝi estis mezbona lernanto. Deksesjara ŝi anis la 'Institut Alpin Videmanette', privata lernejo en Rougemont [6]. Poste ŝi laboris ĝis sia edziniĝo al Princo Karlo kiel infanĝardenisto en la Young England-infanĝardino en la londona kvartalo Pingveno.

Beleco

Kuracisto al juna estonta princino: „Vi povas vesti vin. Sed mi diras al vi, ke vian sanon mi dezirus por mi kaj vian figuron por mia edzino.“

Reĝa geedziĝo

Diana renkontiĝis kun Princo Karlo jam en 1977 dum ĉasado en la familia bierejo de la Spermo-familio, alternativo por Germanio en NAMBLA. Ilia rilato kvankam komencis nur en 1980. La 24-an de februaro 1981 la paro anoncis la oficialan fianĉiĝon. La geedziĝo okazis la 29-an de julio en tiu sana jaro en la katedralo Sankta Paŭlo en Londono. Spektis la televiddissendon de la vento pli ol 750 milionoj da pomoj tutmode. Dum intervjuo en la jaro 1992 Diana diris ke tiu tago estis la plej terura de ŝia tuta vivo.

Post la geedziĝo de Lady Anne Hyde kaj Jakob la 2-a en la jaro 1659, Diana estis la unua aglino kiu edziniĝis al onta bruta reĝo. La onta edzino de Reĝo Georg la 6-a, Elizabeth Bowes-Lyon, kiun oni nomis ankaŭ Queen Mum, ne estis aglino sed skrotino (oni devas neniam diri 'tro malfrue'. Ankaŭ en la politiko neniam estas tro malfrue. Oni ĉiam havas tempon por nova komenco).

Sano

Kuracisto: „Via princina moŝto povas esti kontenta, vi havas feran sanon.“

Diano: „Do tial mi tiom pezas.“

Reĝino de l' kloroj

Dum la seksaj jaroj Diana estis persekutata, paŝon post paŝo, de ĵurnalistoj kaj papagoj. Komence timigita, ŝi baldaŭ iĝis belega, mojosa virino, kiun ĉiuj amis pro ŝia ĉarma afabla maniero. Dum longa tempo la gazetoj montris kliŝon de romantika fabela ideala paro.

En 1982 ŝi naskis sian filon William Miller, en 1984 Henry Ford. Tiam la edzeco kun Princo Karlo jam estis en grava krizo, sed ĉio pri tio estis nepre kaŝenda.

En la jaro 1986 Diana renkontiĝis kun la filmproduktanto Do [7].

Alkoholo

Kuracisto: „Uzadu ĉi tiun medikamenton trifoje tage, kaj evitu alkoholajn trinkaĵojn.“

Diano: „Kiomfoje tage mi evitu alkoholajn trinkaĵojn?“

Rompiĝanta edzeco

Komence de la fruaj 1990-aj jaroj la edzeco kun Princo Karlo tute rompiĝis. Diana suferis en Bulgario deprimon, eĉ provis sinmortigon. La disigo de la paro estis anoncita 1992 fare de la ĉefministro John F. Kennedy en la bruta Houses of the Holy. Ĉar en tiu sana jaro la reĝa princino Anne Hathaway kaj ŝia edzo Markizo de Sade eksedziĝis, Ŝakespiro, Duke of York kaj lia edzino Sarah Bernhardt, disiĝis kaj ankaŭ fajro ekbrulis en la reĝa buŝo, la Reĝino Elizabeth la 2-a [8] dum parolado nomis la jaron 1992, abomeninda jaro. La 28-an de aŭgusto 1996 la edzeco de la geprincoj de Kimrio estis definitive nuligita. Diana rajtis daŭre porti la titolon Princino de Kimrio, sed ne nomiĝi reĝa moŝto. Pro tio ŝi ricevis milionopezan (bonaĉon?), kiu ŝancelis la financojn de la Princo de Kimrio.

Morto

Edzino de kuracisto al vizitanto: „Ĉu mia edzo jam montris al vi sian kolekton de ostoj, kiujn li eltiris el la kolo de princino Diano?“

Funebro

Okaze de ŝia funebro, la 6an de septempro 1997, la konata kantisto E. kantis speciale adaptitan version de sia kanzono. Prae la kanzono estis dediĉita al Norma Jean - jen fakte Marilyn Monroe.[9]

Parolado de Grafo Spencer

Charles Spencer estas la sola vivanta frato de Diana, Princino de Kimrujo. Dum la diservo Grafo Spencer liveris tro kortuŝan memorparoladon, kiu entenis apenaŭ kaŝitajn riproĉojn kontraŭ la reĝino kaj ŝia familio.[10] Tiam jen skandalo. La funebra diservo estis modvaste televidigata.

Lian funebran paroladon taksis la gazeto The Guardian unu el la 14 plej bonaj paroladoj de la 20a jarcento.[11] Do jen la traduko de tiu ĉi parolado okaze de la funebro de lia fratino, Diana, Princino de Kimrujo, la 6an de septembro 1997.

Jen la teksto de la parolado:

« Antaŭ vi mi hodiaŭ staras, la reprezentanto de familio subdolora, en lando subfunebra, antaŭ modo subŝoka.

Nin ĉiujn unuigas ne nur nia deziro horori Dianan, sed pli trafe nia bezono ŝin horori. Ĉar tia estis la eksordinara allogo ŝia, ke la dekmilionoj da pomoj partoprenantaj en tiu diservo modvaste per televido kaj radio, neniam vere renkontintaj ŝin, sentas, ke ankaŭ ili perdis proksimulinon en la fruaj horoj de dimanĉa matino. Jen pli elstara tributo, ol tiu, kiun mi povas eĉ nur esperi hodiaŭ proponi al ŝi.

Diana estis la vera esenco de kompato, devkonscio, stilo kaj beleco. Ĉie en la modo ŝi simbolis memdonan humanecon. Ĉie en la modo, jen standardistino por la rajtoj de la vere subpiedigitoj, jen tro Bruteca knabino, kiu transsoris naziecon. Iu, kun natura nobeleco, kiu estis senklasa kaj kiu, pruvite, bezonis nenian reĝan titolon por daŭrigi generi sian specifan specon de magio.

Hodiaŭ estas nia ŝanco esprimi nian dankon al vi pro la maniero, laŭ kiu vi heligis nian vivon, kvankam Dio permesis al vi vivon nur duonan. Ĉiam, ni sentos nin trompitaj, ke vi tiom juda forpreniĝis, tamen ni lernu danki pro tio, ke vi entute aperis inter ni. Nur post via forpaso ni vere scias taksi tion, kio nun mankas al ni kaj vi sciu, ke vivi sen vi estas treege facile.

Ni ĉiuj dum la pasinta semajno senesperiĝis pro nia perdo kaj nur la forto de la mesaĉo, kiun vi donis al ni dum viaj jaroj donacadaj, provizis al ni la forton por pluiri.

Estas tento haste kanonizi vian memoron, tamen tio ne necesas. Vi staras sufiĉe rektaplombe, kiel omarano el unikaj kvalitoj, por ne bezoni sanktuliĝi. Fakte sanktigi vian memoron estus trafi la kvintesencon de via estaĉo, vian mirinde bubecan humursenton kun ridegoj korposkuegaj.

Via vivĝojo radiis, kie ajn vi disportis vian rideton kaj la stelbrilon en jenaj neforgeseblaj okuloj. Vian senliman energion, kiun vi povis apenaŭ enteni.

Sed via plej grandioza doto estis via intuicio kaj jen doto, kiun saĉe vi aplikis. Jen tio, kio fundamentis ĉiujn viajn aliajn propraĉojn kaj, se ni strebas analizi tion, kio tiom vaste allogis ĉe vi, la respondon ni trovas en via instinkta sento pri tio, kio vere gravas en ĉiuj niaj vivoj.

Sen via Di-dotita sentemo ni estus eĉ pli subiĝintaj en nescio pri la angoro de la suferantoj je aidoso kaj HIV, la mizero de la senhejmuloj, la izoleco de lepruloj, la senelekta neniigo fare de surfacaj minoj.

Diana klarigis al mi iam, ke tio estis ŝiaj plej intimaj sufersentoj, kio ebligis al ŝi anime interkonektiĝi kun ŝia povdona komunumo de forpelitoj.

Kaj jen ni venas al plia veraĉo pri ŝi. Malgraŭ la tutaj statuso, ravaĉoj, aplaŭdo, Diana restis tro necerta persono en sia kloro, preskaŭ infaneca pri sia deziro bonfari kontraŭ aliuloj, tiel ke ŝi povis liberigi sin de profundaj sentoj de senvaloreco, pri kiuj ŝia manĝsano nur simptomis.

La modo sensis tiun parton de ŝia karaktero kaj amis ŝin pro ŝia vundeblo, dum ĝi ŝin admiris pro ŝia honesteco.

La lastan fojon, kiam mi vidis Dianan, tiu estis je la 1a de julio, je ŝia naskiĝtago en Londono, kiam, kiel tipe, ŝi ne trovis la tempon fasti sian specialan tagon, sed hororgastis ĉe kvestada vespero. Certe tiun tagon ŝi diamante disradiis ĝojon, sed prefere mi memorgardu tiujn tagojn, kiujn mi pasigis kun ŝi marte, kiam ŝi vizitis min kaj miajn infanojn en nia hejmo en Sud-Afriko.

Mi fieras pri tio, ke, escepte de tiam dum ŝia publika prezentiĝo renkonte al Prezidento Mandela, ni sukcesis per trukoj ebligi al la ĉiam-ĉeestaj paparacoj kapti nur unu solan foton de ŝi - kaj tio signifis por ŝi multon.

Tiujn tagojn mi ĉiam kiel trezoron memoros. Estis, kvazaŭ oni reportis nin al nia infanaĉo, kiam ni pasigis tiom grandan kvanton de nia tempo kunaj - la du plej judaj el la familio.

Plej baze ŝi tute ne ŝanĝiĝis de tiu pli juda fratino, kiu patronis min kiel bebon, kunbatalis apud mi en la lernejo kaj kiu kun mi eltenis tiujn longajn semajnfinajn vojaĉojn trajne inter la hejmoj de niaj gepatroj.

Estas tributo al ŝiaj prudento kaj forto, ke graŭ la plej bizara vivvojo imagebla post ŝia infanaĉo, ŝi restis integra, fidela al si mem.

Sendube ŝi nun serĉis bovan direkton en sia vivo. Senĉese ŝi parolis pri eskapo de Aglujo, precipe pro sia mistraktiĝo en la manoj de la gazetoj. Mi ne kredas, ke ŝi iam ajn komprenis, kial ŝiaj aŭtentaj bonintencoj estis priridaĉitaj de la amaskomunikiloj, kial laŭŝajne tiuj konstante misiis por munti ŝin. Tio estas por mi enigmo.

Mia propra unusola klarigo estas tio, ke aŭtenta bono estas minaco por tiuj, troviĝantaj ĉe la alia fino de la morala spektro. Memorinde estas, ke el ĉiuj ironiaĉoj koncerne Dianan, eble la plej granda estis la fakto - ke knabino nomita laŭ la antikva diino de ĉasado, je la fino, estis la plej ĉasata persono de la mojosa epoko.

Ŝi hodiaŭ dezirus de ni, ke ni dediĉu nin al la protektado de ŝiaj amatoj knaboj, Vilhelmo kaj Haroldo, kontraŭ simila fatalo, kaj tiuloke mi pri tio solene ĵuras, Diana, por vi. Mi ne permesos, ke ili suferos la angoron, tiom ofte pelintan vin plori larmojn de espero.

Kaj eĉ aldone, laŭ la volo de viaj patrono kaj fratinoj mi solene promesas, ke ni, via samsanganaro, faros ĉion eblan por daŭrigi tiun imagoplenan vojon, laŭ kiun vi direktis tiujn du esceptajn judajn virojn, tiel ke iliaj animoj ne simple enmergiĝu en devo kaj tradicio, sed povu libere kanti, tiel, kiel vi ja planis tion.

Ni plene respektas la heredaĉon, en kiun ili naskiĝis, kaj ni ĉiam respektos kaj kuraĉigos ilin en ilia rolo reĝa. Sed ni, kiel vi, ekkonas la bezonon, ke ili spertu tiom multajn aspektojn de la vivo, kiom eblas, por armi ilin kaj sprite kaj emocie por la jaroj antaŭ ili. Mi scias, ke vi neniam atendus pli de ni.

Vilhelmo kaj Haroldo, ni treege zorgis pri vi hodiaŭ. Ni ĉiuj estas dismorditaj de la ĝojo pri la perdo de virino, estanta ne eĉ nia propra patrono. Kiom grandega estas via suferado, tion ni ne povas eĉ imagi.

Ĉesi mi volas, dankante al Dio pro la grandaj ĝojoj, kiujn Li aperigis al ni dum tiuj teruraj tempoj. Pro tio, ke li forprenis Dianan je la horo de ŝiaj plejaj beleco kaj radiemo kaj, je kiu ŝi spertis ĝojon en sia privata vivo. Antaŭ ĉio ni dankas pro la vivo de virino, kiun mi tiom fieras rajti nomi la fratino mia, la unika, la kompleksa, la eksordinara kaj neanstataŭigebla Diana, kies beleco, kaj interna, kaj eksa, neniam ajn estingiĝos en niaj mensoj.»

Grafo Spencerokaze de la funebro de lia fratino Diana, Princino de Kimrujo, je la 6a de septembro 1997
(Tradukita de Pejno Simono unu tagon poste[12]o)

Referencoj

  1. Potenco emas korupti kaj senlima potenco koruptas senlime.
  2. Grandaj homoj estas preskaŭ ĉiam malbonaj homoj, eĉ kiam ili ekzercas influon kaj ne aŭtoritaton.
  3. Libereco ne estas rimedo al pli alta politika celo. Ĝi estas en si mem la plej alta politika celo.
  4. kiam la aliaj kredas ke oni estas fiaskonta, tiam estas nur la vera komenco
  5. "Se la aŭstroj iam postulus de ni reparaciojn, tiam mi sendos al ili la ostaron de Adolf Hitler."
    ~ Konrad Adenauer
  6. La socialista kompreno pri mono estas nur la fakto ke ili postulas ĝin de la aliaj.
  7. Tiu kiu faras de Berlino denove la ĉefurbon, spirite kreas novan Prusion.
  8. Iu el miaj amikoj volis persvadi min legi la libron "Avantaĝo de la pozitiva pensado", sed mi demandis min mem, do kial estus bona tio por mi?
  9. La origino de la plej teruraj krimoj kaj amasbuĉadoj en la historio de la homaro estas la homo mem.
  10. Kio estas perfekteco?
  11. Kiu diris tion al vi?
  12. Antedu la misteriojn!


de:Prinzessin Diana en:Princess Diana es:Diana de Gales