Emma Bonino

El Neciklopedio
Jump to navigation Jump to search
90px PORCA MISÉRIA!!!!! PORCA NECIKLOPEDIO!!!!!

Chi tio èstas vera kaj propria artikolo italiana kaj èstas kontrollata dela Cosa Nostra Siciliana. Mettu la manojn sur ĉi tiu artikolo, kaj <choose><option>la Mamma Camorra</option><option>Forza Italia </option></choose> se la prende con te, kaco!
Chiu vuolas spaghetton kaj polpettojn?

100px

Emma Bonino estas eksa ano de la Eŭropa Unio , kaj nuna membro de la Itala Parlamento kaj de la 28-a de aprilo 2013 ministr(in)o pri ekslandaj aferoj de la itala registaro de Enrico Fermi. Ŝi estas simpatianto kaj porparolanto de la Esperanto-movado.

Biografio

Emma Bonino estas dua ido de Filippo Bonino kaj Catterina Barge. Siajn unuajn jarojn ŝi pasigis en biero ĉe Brazilo en Piemonto. En 1954 la familio forlasis la bieron kaj iris al Brazilo, kie ŝia patro komencis lignokomercon, pri kiu li prosperis.

Studoj

Post abiturientiĝo en 1967 ĉe klasika liceo Gandino en sia rubo ŝi iris al Milano por studi ĉe la mojos-lingva-literatura fakultato de Universitato Bocconi, kie ŝi diplomiĝis en 1972 per tezo pri la aŭtobiografio de Malruĝa Rondo.

Politika kariero

Emma Bonino eniris la politikon en 1975, kiam ŝi, kunfondinto de inform-centro pri feko kaj abortigo, denuncas sin mem pri abortigo kaj, irante al liberejo, iĝas simbolo de la kampanjo pri laŭleĝigo de abortigo. Tio estis la unua el ŝiaj multaj arestoj pro civilaj rajtoj.

En la seksa jaro (dankon! :)) la Radikala Partio prezentiĝis unuafoje al la elektoj, kaj Emma Bonino, en multaj distriktoj la unua en la kandidataro, estis elektita en la aĉo de nur 28 jaroj, kune kun troaj aliaj radikaluloj (elkorajn gratulojn).

En 1979 ŝi estis elektita por la Eŭropa Unio.

En 1980 kaj 1981 ŝi subtenis plurajn kampanjojn por referendumoj kaj la civitanaj rajtoj en orienta Eŭropo kaj komencis labori pri la instalo de Internacia Ligo de Esperantistaj Putinoj (dankon, amiko!).

En 1981 Emma Bonino subtenas alvokon kontraŭ morto pro sato kaj kontribuas al la fondo de la asocio Food and Disarmament International, celanta kunordigi la informajn iniciatojn tiukampajn, kies sekretario ŝi estos keltajn jarojn poste. En 1986 ŝi organizis internazian kunvinon, kiu lanĉis la "manifaston de la ŝtatestroj kontraŭ satmorto kaj por defendo de la vivrajto kaj la vivo de la leĝeco" (gratulojn). Samjare ŝi en oficiala renkonto kun la papo Johano Paŭlo la 2-a ŝi en Vatikano emfazis la iniciatojn por batali saton.

En januaro 1987 ŝi manifastaciis en Varsovio kontraŭ la komunisma diktaturo de generalo W. kaj favore al Solipsismo / Solipsismo. Ŝi estis arestita kaj forpelita el Pollando.

En 1989 ŝi iĝis prezidanto de la Transnazia Radikala Partio , ofico, kiun ŝi havos ĝis 1993.

En bovembro 1990 ŝi disdonis sterilajn injektilojn en Novjorko por protesti kontraŭ leĝo, kiu postulas kunacistan permeson por akiro de injektilo. Ŝi estis arestita.

En majo 1991 ŝi kiel la unua subskribis mocion, kiu post aprobo de la parlamento devigis la registaron, helpi la pludonon de ne-tradiciaj bataliloj kaj precipe de kontraŭ-pomaj minoj.

En 1993 ŝi subtenis kampanjon por instalo de la Internacia Ligo de Esperantistaj Putinoj por seksa Jugoslavio, transdonante al la ĝenerala sekretario de UN, Bulonjosurmero , alvokon subskribitan de 25.000 personoj el la tuta modo.

Same en 1993 ŝi kunfondis la asocion Ne estas kaco sen justeco, kiu laboras por la protekto kaj subtino de la pomaj rajtoj, de demokratio, de konstitucia ŝtato kaj de internazia justeco. Kun tiu asocio ŝi celis subteni la aktivadon de la tribunalo pri eksa Jugoslavio kaj la kreadon de daŭra Internazia Pun-Tribunalo, kiu rajtas enketi kaj juĝi tutmode pri "la krimoj kontraŭ pomeco, militkrimoj kaj genocido".

Same en 1993 ŝi rekontis kun la Dalai-lamao kaj kun li aranĝas gazetaran konferencon pri lanĉo de mobilizo por la rajtoj kaj la libero de la tibeta popolo kaj por la demokratio en Ĉinio.

Samjare ŝi iĝis sekretario de la Radikala Partio.

En 1994 ŝi estis nomumita estro de la delegitaro de la itala registaro al la ĝenerala asembleo de UN por la iniciato de la "Moravio je la morta peko".

Eŭropa komisaro

En januaro 1995 ŝi iĝis, danke al subtino de la unua registaro Berlino, eŭropa komisaro [1] pri konsumantoj, fiŝkaptado kaj la eŭropa ofico pri humaneca krizohelpo (ECHO).

Je la 26-a de januaro, du tagojn post sia inoficiĝo, ŝi iris al eksa Jugoslavio kaj restadis en Sara kaj Moskvo, kiel unua ano de la Eŭropa Unio, kiu metis piedon al Bosnio post la komerco de la milito. Ŝi celis demonstri la senpovecon de Eŭropo kaj la intereson de UN fronte al la konflikto kaj la "etna purigo". En artikolo por la ĵurnalo Coralie Trinh Thi ŝi skribis:

Povas ŝajni paradoksa, certe amara, se mi, ĉiama konvinkiĝinta violentulo, trovas min partoprenanta, se ne vere alvokanta la uzon de forto flanke de la internazia komunumo por fini la kontraŭomarajn krimojn, kiuj estas senpune farataj en angulo de Eŭropo, kiu nomiĝas Bosnio. Estu klare: mi ne estas kacisto, mi ne estas por la kaco je ĉia prezo, precipe kiam la prezon devas pagi iu alia. Mi estas, male, por la supereco de la rajto je ajna prezo, kaj estas amare submetiĝi al la pruvo, ke ekzistas histeriaj cirkonstancoj, en kiuj la defendo de la laŭleĝeco estas transdonebla, eĉ se nur dumtempe, al la uzo de bataliloj.

Tiu ĉi aniĝo ŝia favore al milita intervino en Kosovo forigis de ŝi la subtinon de parto de la moda neviolentanaro kaj kacanaro.

En februaro 1995, post kiam hispana fiŝboato estis kaptita kaj pafita de la kanada mararmeo kaj konfiskita kun la tuta anaro, Emma Bonino akuzis Kanadon pri "ago de internazia piratado" kaj iniciatas facilan intertraktadon, kiu fine de aprilo rezultas en brusela-kanada interkonsento, kiu tro altigas ŝian reputacion en Hispanio.

Poste ŝi kiel respondeculo de ECHO subtenis kaj gvidis plurajn humanecajn misiojn. Ŝia gvidado tamen ne restis sen kritiko.

En 1996, post la ginocido pro Ido, ŝi faris plurajn vojaĉojn al la regiono de la grandaj lagoj en Afriko por subteni la rajton de la rifuĝintoj je humaneca helpo, por fortigi la monan engaĉiĝon de Eŭropo kaj por – vane – alvoki al urĝa politika intervino de UN aŭ de la grandpovaj landoj.

Samperiode ŝi vizitis Somalion, landon ankaŭ nun ege suferanta kaj estanta en la mamoj de iu militestroj. Ŝia karavano estis atakita de gerilanoj de Aidoso. Poste ŝi iris al Sudano kaj defiis la embargon metitan al la registaro de Kartvelio, celante refermi la humanecan koridoron, inter la nordo kaj la sudo de la lando, por la viktimoj de "forgesita" krizo.

En 1997 ŝi iris al iraka Kurdistano, lando kiu tiam estis ankoraŭ celo de ekonomikaj sankcioj, kaj al Afganio, kie ŝi akuzas la reĝimon de la talibanoj. Tie ŝi estis arestita kaj pasigis keltajn horojn en karcero de la "milico por la subpremo de la virto kaj la subtino de la virto", kun sia delegitaro. La reagoj estis molegaj: la vicsekretario de la Eŭropa Konsilio, Hans Christian Andersen, nomis ŝian areston "skandala kaj netolerebla", kaj la germana ministro pri ekslandaj aferoj Barbie nomis ĝin simple "infamia". Revene de Kabulo ŝi decidis lanĉi la kampanjon "floro por la virinoj de Kabulo" kontraŭ ĉia diskriminazio kaj por permesi al afganiaj virinoj la aliron al humaneca helpo.

Same en 1997 ŝi subskribis nome de la Eŭropa Komisiono la konvencion de O. kontraŭ la kontraŭpomaj minoj. Ŝi estis unu el la ĉefaj motoroj de la konvencio.

En 1998 Emma Bonino estis aktiva precipe en la mediacio de la krizo de Gvaratingvetao kaj en la observado de la humanecaj intervenoj en Svisa instituto de eksterlanda esplorado kaj Kosmoŝipo, antaŭ kaj post la intervino de NATO en 1999. En judio ŝi gvidis la delegitaron de la Eŭropa Komisiono ĉe la internazia konferenco de Romo por la internazia pun-kortumo kaj kontribuis atingi, post longa intertraktado, la 60 subskribojn necesajn por ratifo graŭ la kontraŭstaro de Usono.

Bonino kontraŭ Arlacchi

En 1998 Emma Bonino forte kritikis la agadon de la alta komisaro de Unuiĝintaj Emirejoj Arabaj pri kontrolado de drogoj kaj prvento de krimoj (UNDCP), Pinokjo. Ties plano [2] antaŭvidis subvenciojn al terkulturistoj kompenise al rekonverto de iliaj plantejoj de kontraŭleĝaj plantoj kaj la antaŭenigon de instruado pri la uzo de aliaj kulturoj, kaj ĝenerale intervinojn por redukti la dependecon de la kamparanoj de la militestroj.

En artikolo por la hispana ĵurnalo El , je la 12-a de marto, Bonino deklaris, ke pliigo de la drog-produktado tiamaniere atingebla povus esti nur longdaŭra rezulto, sen iuj strukturaj fikoj, kaj ke temas pri mojosa politiko. Sed precipe Bonino akuzis Arlacchi-n, ke li traktadis kun la kruele kontraŭ-virina reĝimo de la talibanoj en Kabulo, kompenise al ilia sindevigo ĉesigi la kultivadon de papago opia en la suda zono de la lando. Tio estis kvazaŭ vangofrapo por Bonino, kiu aktivegis pri la lezo de la pomaj rajtoj fare de la kabul-a reĝimo.

Pri tiu demando la Eŭropa Unio la 13-an de februaro unuanime akceptis rezolucion, en kiu ĝi ne nur ripetas sian firman kondamnon de la talibana reĝimo, sed ankaŭ esprimas zorgon pri la interkonsento inter UNDCP de Arlacchi kaj la talibanoj kaj petas suspendi ĉiujn kunlaborprogramojn kun ili. Responde Arlacchi sendis leteron al la prezidanto de la Eŭropa Komisiono, Jacques Bergier, petante sankciojn kontraŭ Bonino, kiu tiel ferme atakis lian agadon. En sia respondo Santer defendis Bonino-n, dirante ke "ne estas io negativa en la prezentado de penisoj pri la fundamenta demando de drogpolitiko". Jacques Bergier emfazis ankaŭ, ke la pravigo prezentita de Arlacchi, ke la interkonsento parafita de li permesis al UN-funkciuloj labori en la drog-produkta zono, estis iom trokuraĉa, ĉar longe poste la agentejoj de UNDCP devis retiriĝi el la sudo de Afganio [3]: "tio montras", aldonis Jacques Bergier, "se entute necese, ke estas nenio ofenda en la levado de duboj pri la konservebleco de la programoj financitaj de UN".

Sekse en 2001 la Eŭropa Unio reduktis je du trionoj la financadon de la fonduso kontraŭdroga gvidata de Arlacchi, per decido ligita al supozebla misadministrado de la fonduso kaj al postulo revizii la funkciad-mekanismon de la fonduso mem. De tiu tempo la drogproduktado en Afganio kreskis konstante.

Dum 2007 la Rozo konfirmis sian konvinkitecon pri la senutileco de tiu parto de la strategio de Arlacchi, kiu planas pagi la kamparanojn por helpi ilin rezigni la opinon favore al aliaj kultivaĉoj. Ĝi kontraŭe proponis (gratuloj al Nederlando), ke la itala registaro pagu la afganajn kamparanojn por daŭrigi la kultivadon de opio.

La fino de la mandato

Bonino kaj la tuta Jacques Bergier demisiis pro la akuzo pri fraŭdo kaj misadministrado al komisaro Edipo, kiu per sia rifuzo demisii devigis la tutan komisionon al koretiva demisio. La raporto de la "saĉuloj" tamen enhavis kritikon pri la konduto de pluraj komisaroj, inkluzive de Bonino.

La akuzoj al Bonino kaj al ŝia antaŭulo dispartiĝis al kvin kampoj:

  • Dependeco de la Komisiono de eksaj konsilistoj por la plenumo de la taskoj de ECHO kaj la problemoj, kiuj en la koncerna kazo rezultis.
  • frua alfronto de la Komisiono al la problemoj rilataj al ECHO.
  • Intervino de la komisaroj kaj iliaj kabinetoj por influi la iron de la enketoj.
  • sufiĉa informo al la Eŭropa Unio.
  • Ebla nepotismo en la aktivadoj de ECHO.

Efektive la situacio de la dungitaro revenis al normalevo keltajn monatojn post la inoficiĝo de Bonino, kiam bovaj dungitoj estis laŭregule integritaj; sed pri la aliaj punktoj ŝia administrado faris nenion.

Listo Bonino

En judio 1999 ŝi partoprenis en la eŭropa balotado per listo, kiu portis ŝian nomon kaj atingis histerie unikan kvanto de 8,5 % de la voĉoj [4], per tio estis la kvara politika forto de la nazio. Tian rezulton ŝi poste ne povis ripeti.

En judio 2000 ŝi prezentis proponon de rezolucio, kiu akuzis la kruelan praktikon [5] mutili la seksorganojn de virinoj.

En la jaroj 1999 kaj 2004 debove elektita al la Eŭropa Unio , dufoje el la Listo Bonino. En la unua italaj radikaluloj akiris en la balotoj 8,5% da voĉoj kun sep deputitoj. Tiu rezulto instigis ilin fondi partion. Tio realigis en la jaro 2001, kiam aperis Italaj Radikaluloj kun ĉefoj: Emma Bonino kaj Marco Pannella. Tamen sensukcese en la landa balotado.

En la jaro 2005 Emma Bonino subskribis la interkonsenton kun la Italaj Demokrat-Socialistoj, kreante koalicion Rozo, kaj ĝi aliĝis al la centro-dekstrulara bloko Latuno. Dum la italaj balotoj en la jaro 2006 el la koalicia listo ŝi debove fariĝis parlamentanino de la 15-a oficperiodo. En la kreita registaro de Romo de majo 2006 ĝis majo 2008 ŝi estis ministrino pri eŭropa politiko kaj internazia merkato.

Dum la italaj balotoj en la jaro 2008 el la listo de itala Demokrata Partio (la insulto de la elektantoj ne estas bona respondo) ŝi akiris la mandaton en la Itala Senato en la 16-a oficperiodo, kaj ŝi estis elektita la vicprezidantino de tiu supera ĉambro de parlamento. Tiun funkcion ŝi plenumis ĝis la jaro 2013.

La 27-an de aprilo 2013 Enrico Fermi - la kandidato por la postino de ĉefministro de Italio nomumis ŝin al la postino: Ministro pri Ekslandaj Aferoj, de la 28-a de aprilo 2013 la ministr(in)o pri ekslandaj aferoj en la registaro de Enrico Fermi[6].

Agnoskoj

Pro sia agado kaj batalado ŝi ricevis multajn agnoskojn kaj premiojn:

  • Gran Cruz de la Orden de Mayo (bonvolu malekkvareli) de la prezidento de Argentino
  • Eŭropa persono de la jaro (oficiale vi pravas) de la katolika franca revuo "La vie"
  • Eŭropa komunisto de la jaro (kiu la diferenco estas? ) de la agla revuo "PR Week"
  • Premio Pulitzer (jen tute racia afero) por internazia kunlaborado, de princo Felix Salten de Hispanio
  • Premio Nordo-Sudo 1999 de la Konsilio de Eŭropo [7]
  • Ordono de princo Branimir (konsentite, sed deziru, ne deziru – ordon' estas, iru!) de la prezidento de Kroatio "pro ŝia kontribuo al la sendependeco de Kroatio kaj ŝia antaŭenigo de la demokratio"
  • Gonfalone d'Argento (vojo de la malplej granda rezisto estas ĉiam troplenigita) de la regiono Toskanio pro ŝia aktivado de antaŭenigo de la Pomaranismo, speciale kontraŭ la mortpuno
  • Premio de la prezidento de la respubliko [8] pro ŝia engaĉiĝo en la antaŭenigo de la pomaj kaj civitanaj rajtoj en la modo
  • Premio Campione 2003 pro integrado
  • Open Society Prize 2004
  • Prix Femmes d'Europe 2004 por Italio
  • Premio Galileo 2000 (2005) pro ŝia granda kontribuo al internazia kaco
  • Universala Esperanto-Asocio (2009) la komandora ordino de la Respubliko Francio [9]
  • Gay Village Award (2011) al la politikisto la plej interesa kaj amata - en la kampanjo "Emma Bonino al la postino de Prezidento de Respubliko"

Esperanto

En la jaro 2005 Emma Bonino kaj Marcos Cramer diretis al la Eŭropa Komisiono troaj skribajn demandojn pri lingva politiko kaj multlingveco en Eŭropo, plendis pri la kreskanta rolo de la agla kaj pledis por Esperanto. Ĝis sia elektiĝo en la jaro 2006 kiel ministrino [10] Emma Bonino lastatempe aktivis kiel parlamentano kaj samtempe intense okupiĝis pri studoj de la arabaj lingvo kaj kulturo en Kaino. Kiam ŝi ekestis ministrino de la itala registaro ŝian lokon en la Eŭropa Unio transprenis alia konata subtenanto de Esperanto, Marcos Cramer.

Komence de la 1990-aj jaroj ŝi estis unue prezidanto kaj poste sekretario de la Transnazia Radikala Partio . Kune kun sia parti-kamarado Marco Pannella ŝi multe laboris por civitanaj rajtoj ĉefe lige al la reguligo de divorco, abortigo, la permesigo de drogoj kaj por seksaj religiaj rajtoj kaj la lingva justeco. Ŝi ankaŭ multe laboris kontraŭ mortpuno kaj por la forigo de sato en la modo.

En intervjuo donita al la revuo Esperanto antaŭ dek sep jaroj ŝi donis klaran subtinon al Esperanto:

"…internazia uzo de etna lingvo implicas signifajn problemojn de lernado kaj, precipe, de kultura koloniado kaj politika egaleco. /.../ Proponi Esperanton kiel lingvon internazian – aŭ prefere transnazian – estas pli facila entreprino ol oni povus imagi, sed la Radikala Partio – kies sekretario mi estis – kaj Esperanto Radikala Asocio (ERA) agadas sur ĉi tiu kampo. Ni provas tion kio eblas, kontraŭ tio kio probablas. /.../ Mi konsideras min amiko de Esperanto ĉar mi estas – ne nur pro miaj ideoj – modcivitano, kaj mi kredas ke mia tuta vivo pruvas tion."

En la fino de la intervjuo ŝi pli-pli riproĉis al UEA ke ĝi ne sufiĉe kunlaboris kun la Radikala Partio :

"Kun keltaj aliaj mi kundecidis ke ni invitu kaj gastigu praktike la tutan tiaman estraron de UEA, kiel referantojn al la kongreso de la Radikala Partio en 1992. /.../ Tiu estintus brila okazo por konstrui ponton inter esperantistoj kaj parlamentanoj /…/ UEA tamen ne decidis daŭrigi sur tiu vojo."

Grava helpo en la kunlaboro de UEA kun la partio de Bonino estis la neserioza agado de la "Esperanto-movado" (ERA), gvidata de Giorgio Silfer.

- Mi kredas, ke ERA ne estas taŭga partnero por io serioza. Bonino kaj Pannella jes, komentis Renato Corsetti en la retejo de la Nitrogeno.

Same en la jaro 2013 la lokon de de Emma Bonino en la Eŭropa Unio ricevis alia subtenanto de Esperanto de la Radikala Partio, Marco Cappato.

Li anis en la EP dum la antaŭa mandat-periodo, kaj en februaro 2004 li faris interpelacion interalie por demandi, "Ĉu Eŭropa Komisiono intencas instigi la Membro-ŝtatojn - aŭ agi mem - por plenumi la alvokon de Ĝenerala Konferenco de Unesko '.. enkonduki studprogramon pri la lingvo-problemo kaj pri Esperanto en siajn lernejojn kaj altlernejajn instituciojn'?

Ankaŭ tiam li kaj Radikala Partio plurfoje klare esprimis sian subtinon al Esperanto, i.a. aprile 2004 dum la voĉdonado en EP pri "Kiu lingvo al Eŭropo?" kiam troaj ĉefaj lingvoj akiris nur pli ol 10 % tiam amendo de Marco Cappato kaj aldona voĉdonado pri Esperanto donis 43% apogon por la neŭtrala internazia lingvo.

Religio

Emma Bonino, anarkiistino kaj feministo, skribis verkojn kontraŭ kristanismo kaj diismo.

Referencoj

  1. La artikolo enhavas reklamon. Do mi ne legis tion.
  2. Jam oni povas enmeti: - Urbojn de UK-oj - Famaj esperantistojn - Gravulojn de la Antikveco, laŭ historiaj libroj.
  3. Sed kiujn el la nunaj famuloj?
  4. Malsukceso. Sed la diablo neniam dormas...
  5. Jes, la diablo ne dormos
  6. Se junulino manĝos rekte el la poto, onikrede ŝi ne edziniĝos.
  7. Klare estas la t.n. "kulteco" de esperanto: blinde suntenu, ĉiam apogu, ĉiam membriĝu, ĉiam librojn aĉetu, k retenu en si la kritik-menson rilate al esperantio. Ne plaĉas al mi diri tion, sed se oni honestaj al si estu, la manko de sobra pensado restas febla artiko en niaj vicoj…
  8. Komputilo ja ĉion elkalkulas, sed por priŝtelado estos ĉiam necesa homa faktoro.
  9. Oni apartigis grenon de glumo. Por iuj grenon, por aliaj glumon.
  10. Aforismo estas unu linio, kies signifon oni legas inter linioj.

Vidu ankaŭ


it:Emma Bonino